هر چند راهش سخت و ناهموار است

هنگامی که با بالهایش شما را در بر میگیرد تسلیمش شوید

گر چه ممکن است تیغ نهفته در میان پر هایش مجروحتان کند.

وقتی با شما سخن میگوید باورش کنید

گر چه ممکن است صدایش رویاهایتان را پراکنده سازد همان گونه که باد شمال باغ را بی بر میکند.

زیرا عشق همان گونه که تاج بر سرتان میگذارد به صلیبتان میکشد.

همان گونه که شما را میپروراند شاخ و برگتان را هرس میکند.

همان گونه که از قامتتان بالا میرود و نازکترین شاخه هاتان  را که در آفتاب میلرزند نوازش میکند

به زمین فرو میرود و ریشه هایتان را که به خاک چسبیده اند میلرزاند.

عشق شما را همچون بافه های گندم برای خود دسته میکند .

 میکوبدتان تا برهنه تان کند.

سپس غربالتان میمند تا از کاه جدایتان کند.

آسیابتان میکند تا سپید شوید.

ورزتان میدهد تا نرم شوید.

آنگاه شما را به آتش مقدس خود میسپارد تا برای ضیافت مقدس خداوند نانی مقدس شوید.