Getdin…. Ilk önce sabahlardan küsdüm, sonar gecələrdən, Sonra həyatdan , Sonra insanlardan ve səni xatırladan hər şeyd’n… Ən son.. Ən son özümdən küsdüm.. Amma səndən asla küsə bilmedim… Sabahlardan küsdüm … hər günəş doğduğunda sanki onunla birgə yenidən geri dönəcəksən, yənə mənim olacaqsan, həyatı yenidən yaşadacağsan, sənsiz keçən saniyələri belə silib atacağsan deyə bir ümid doğurdu içimdə … Hər açılan sabah bir damla ümid gətirirdi qəlbimə. Sənsizliyin bitəcəyinə , həsrətin geridə qalacağina inanırdım . Bütün qəlbimlə, bütün varlığımla. Sənsizlikdən buz bağlamiş qəlbimi əridib, sanki mənim yalnız olmadığımı , hər zaman yanımda olduğunu mənə sübut edirdi doğan günəş.. Bir zamanlar sabahların açılmasını izahedilməyəcək bir heyacanla gözləyirdim. Çünki günəş doğar doğmaz səninlə görüşə tələsirdim. Sanki sabahlar yalnız ikimiz üçün açılırdı, sanki o da tələsirdi mənim kimi. Amma artıq hər şey dəyişib. Artıq sabahlar açılmağa tələsmir. Daha günəş əvvəlki tək isti deyil. Buz tutmuş ürəyimi də əritmir. Indi gecələr o qəder uzundur ki sanki qəlbimdəki qaranlığdı cöküb yer üzüne. Daha sən yoxsan , daha biz yoxuq… Amma sabahlar yenə açılır, Yoxluğunu bilə-bilə gün yenə doğur. Onun üçün küsdüm sabahlara,. Küsdüm doğan günəşə.. Mənim icim qaranlığkən o yenə doğur. Qəlbimdə sənli günlərimi qaytaracağıma ümid etdiyim halda hər açılan gün o ümidlərimi puc edir… Gecələrdən küsdüm… mən yalnızlığımı paylaşacağım bir sən tapa bilmədiyim halda o minlərlə ulduzla paylaşdığı üçün. Mənim qəlbimi aydınlatacağ bir kimsəm olmadığı halda onu aydınlatacağ bir ay olduğu üçün. Məni özünə dost seçdiyi üçün..